dollytill

Verleden en heden

Schuifei

Een reactie plaatsen

Zondagochtend traditie: een eitje bij het ontbijt.
We konden er ons de hele week op verheugen.
Tien kinderen tussen de 2 en 20 jaar plus onze ouders. Twaalf man aan tafel was gewoon.

Gebakken of gekookt: die keuzemogelijkheid hadden we wel maar niemand koos voor het gekookte ei, want dat “smeerde” niet lekker. Ze kwamen altijd groen en keihard uit de pan. “Het dooiertje is mals” riep mijn moeder dan nog geruststellend, maar geen mens trapte er in. Alleen mijn moeder zelf at een gekookt eitje. Voor de rest van de familie werd het dus een gebakken ei. Met ham of spek.

Van de oudere zussen werden er wekelijks twee aangewezen om te bakken terwijl de rest van de familie aan tafel zat te wachten. Elk met zijn of haar eigen wensen:  dubbel gebakken maar met dooier intact, spiegelei met dooier intact, met of  zonder ham/spek, geen aangebrande randjes en nooit, maar dan ook nóóit meer dan twee eieren in de koekenpan, want de eiwitten moesten over de gehele bodem uitgesmeerd kunnen worden. Anders kreeg je een te klein eitje. En dat betekende ruzie… Eeuwige, eindeloze ruzies en discussies over de kwaliteit, de omvang, de kleur, de temperatuur van dat stomme ei…

gebakkenei3_gr

In de keuken werd onder hoogspanning gewerkt..
Extra voorzichtigheid was geboden bij het bakken van het eitje van Pa.  Hij wilde niet met een ei op z’n bord wachten tot iedereen eindelijk voorzien was. Dus hij was het laatst aan de beurt en had de hele koekenpan voor zich alleen.
Bovendien moest het op een speciale manier gebakken worden: eerst ham/spek, dan het ei er voorzichtig op. En groot was de frustratie als van uitgerekend dát ei, de dooier brak. En pa kwaad natuurlijk. Voor hem was de zondag dan voorlopig verpest.
We schoven ons gebakken eitje over zoveel mogelijk boterhammen.  Schuifei eten… heerlijk ! De clou zat hem erin je ei, of een deel ervan, op een besmeerde boterham te leggen, even duwen en prikken op het eiwitgedeelte (zeer belangrijk!) en als je dan dacht dat er wel wat smaak op het brood was achtergebleven, sneed je wat eiwit op de boterham. De rest van het ei werd er weer naast gelegd.

Op die manier kon je minstens vijf sneden brood beleggen en de lekkerste waren natuurlijk die twee allerlaatste boterhammen. Het moment suprême, als je eindelijk het dooiertje kon lek prikken en het lobbige eigeel over je brood kon laten uitvloeien. Dat was waar je de hele maaltijd naartoe had gewerkt.. !
Ik denk hier nog vaak aan als ik een ei kook of bak en ja.. het is nog steeds een traktatie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s