dollytill

Verleden en heden


Een reactie plaatsen

SPORT OF SHOW ?

download

Naast mij aan het tafeltje van het restaurant strijken twee middelbare dames neer.

De ene draagt een strakke oranje broek om haar meer dan forse heupen en daaronder een paar halfhoge laarsjes. Wat ze verder aanheeft ontgaat me maar ik krijg door deze aanblik  een visioen van winterpenen. Enorme winterpenen. Jammer dat haar laarsjes niet groen zijn.  Dat had het beeld pas compleet gemaakt..

Mijn voornemen om vanavond hutspot te maken laat ik varen.

Haar vriendin heeft ook zo’n broek aan, maar dan in het knalgroen en beiden dragen ze – eveneens naar de laatste mode –brillen, voorzien van een zeer streng donker montuur.  Even denk ik met een tweeling te doen te hebben maar uit hun gesprek maak ik op dat dat niet het geval is.

Het is niet mijn intentie om te horen wat ze zeggen maar gezien hun stemvolume is  de conversatie bedoeld voor het voltallige restaurant.

Galf

En ze hebben het over galfen.

Bekommerd vraag ik me af wat dat kan zijn. Ik zit nog met die winterpenen in mijn hoofd en denk dat het misschien iets met groenten te maken heeft. Een exotisch  recept misschien ?

Ze hebben het over kriens en ties en klaps.

Ah… Golf ? Tees, greens, clubs ? Mijn God hoe bestaat het.

Ik kan het gesprek nu volgen.Dat is het…  GOLF !

Ooit speelde ik golf in een tropisch land, gekleed in  bermuda, T-shirt en teenslippers en mijn medespelers idem dito.

Je liep 9 holes in de brandende zon en je droeg meestal je eigen golfclubs, tenzij er in de Caddie- shack iemand te vinden was die mee wilde lopen en dan meteen fungeerde als medespeler en vaak ook nog als instructeur.

Deze caddies waren meestal jongens uit de buurt die graag en paar centen bijverdienden en ook nog fantastische golfers bleken te zijn.

Van hen heb ik nog veel kunnen leren.

Maar voor het zover was had ik les nodig en dus meldde ik me op een zaterdagmorgen, samen met een multiculturele verzameling collega’s: de Canadese Barbara,  Britse Joyce en Franse Michelle voor de eerste officiële les bij de Golfclub.

Onze instructeur was Pepe. Een oudere man die duidelijk z’n sporen op de golfbaan had verdiend, gezien de medailles en de trofeeën  die, op zijn naam,  in  de vitrine van het clubhuis te zien waren.  Mede daarom én het feit dat hij Engels sprak zorgden ervoor dat hij nu op z’n oude dag buitenlanders mocht trainen in het golf-gebeuren.

Hij zag er niet uit… Ondanks het feit dat hij een beschermend strooien hoedje droeg was zijn gezicht altijd vuurrood en vellerig,  zoals je rug eruit kan zien na een behoorlijke zonnebrand.

Hij liep op afgetrapte sandalen, die net zo afbladderden als zijn gezichtshuid,  zijn T-shirt was hier en daar opgelapt en zijn broek was bijna doorzichtig rond de knieën.

We waren van tevoren gewaarschuwd want hij had, volgens mijn Britse vrienden een “temper”.  Een rothumeur dus.

En inderdaad. Elke verkeerde slag die we maakten, elke imperfectie in houding  veroorzaakte donder en  bliksem in de vorm van een stortvloed Spaanse woorden, onmiddellijk daarna gevolgd door “ excuse me”.

Gevolg was dat we soms met knikkende knieën ons best stonden te doen en kennelijk zorgde dat nou net voor de goede houding, althans voor wat de knieën betrof.  “LEGS, LEGS.. ARMS, ARMS” ..  ik hoor het hem nog schreeuwen. Maar als we dan eindelijk met de juiste houding en een perfecte swing een bal konden wegslaan zónder een begeleidende aardkluit,  kon hij razend enthousiast, tot tranen toe geroerd reageren. Alleen daarom al bleven we zijn lessen volgen.

Uiteindelijk hebben het allemaal geleerd. Er kwamen geen brevetten, diploma’s en oorkondes aan te pas en tot ieders grote vreugde konden we nu een aardig partijtje golf spelen.

Niemand had speciale golfschoenen en gympies  waren te warm en zweterig.  Je kon wel golfschoenen in het buitenland bestellen maar dat duurde een eeuwigheid en diegenen die wel golfschoenen hadden wisten niet hoe snel ze ze uit moesten gooien. Te heet..

We speelden gewoon op flip flops. De swingkwaliteit werd er niet door beïnvloed, maar je had na negen holes wel vuile voeten.

Pepe kwamen we nog regelmatig tegen en als we hem niet zagen konden we hem wel ergens tekeer horen gaan tegen een sidderende aspirant golfer.

Begin jaren tachtig keerde ik terug naar Nederland. Ondanks het feit dat golf in sommige kringen wel bekend was (ik las dat de eerste golfclub in Nederland in 1893 werd geopend)  wisten de meeste mensen niet beter of golf had iets te maken met de zee. Of met de Volkswagen.

Van lieverlee echter begon de sport meer bekendheid te krijgen en in de buurt waar ik woonde werd in de jaren negentig  waarachtig een golfbaan aangelegd.

Ruim een jaar na de officiële opening bedacht ik dat het wel leuk kon zijn weer te gaan golfen dus ik ging een kijkje nemen om me eventueel aan te melden.. en ik schrok me rot.

In de outfits waar ze in liepen zou ik nog niet dood gevonden willen worden en de kouwe kak was ook niet van de lucht.  Verder snapte ik niet helemaal waar de bewegingsdynamiek van de sport was gebleven aangezien bijna niemand z’n eigen clubs droeg en daarbij de afstanden te voet aflegde.  Iedereen gebruikte trolleys of golf buggy’s en sommigen tuften met golf carts over de golfbanen: uitstappen, balletje slaan, verder tuffen.  Hoezo sport ?

Een jaarabonnement was belachelijk duur. Ik had mijn spullen niet meegebracht naar Holland, dus dat betekende alles nieuw kopen.

Ik heb voor de eer bedankt.

Dit speelde zich af begin jaren negentig, oké, tijd geleden en misschien zijn er dingen veranderd en verbeterd maar dat geldt niet voor de arrogantie van de gemiddelde Nederlandse golfer die er van overtuigd lijkt te zijn de golfsport te hebben uitgevonden.

In Amerika heb ik gegolfd met mensen die gewoon deden en afgezien van het feit dat ze ook daar in golf carts rondtuffen  en soms geruite broeken/rokken dragen hebben ze kennelijk minder behoefte om zich te profileren.

En ja, ik  snap ook wel dat  comfortabel te sporten bepaalde kledij vereist. Maar dit is show.

Waarom doen Nederlanders dat dan vraag ik me af.1058419-Royalty-Free-Vector-Clip-Art-Illustration-Of-A-Cartoon-Woman-Swinging-A-Golf-Club-003

Onzekerheid ? Zich willen bewijzen ?

De galf-dames aan het aangrenzende tafeltje hebben inmiddels hun volume een tandje hoger gezet en kijken om zich heen op zoek naar bewonderend publiek.

Niemand reageert.

Advertenties