dollytill

Verleden en heden


Een reactie plaatsen

kerst blues

Sinterklaas is alweer vergeten. Nu de Kerst nog.
Ik kan maar geen verklaring vinden voor het feit dat ik deze feesten zo hartgrondig haat, maar dat doe ik dus. En niemand begrijpt het natuurlijk.

“Maar het is zo gezellig” roept 80 procent van de mensen die je spreekt, waarna je een uitgebreid verhaal krijgt over wat er gegeten gaat worden en hoe ze dat allemaal gaan aanpakken. “Ja, je moet wel hè” neuzelt de overige 20%. Van wie moet dat dan? vraag ik me af.
De tijdschriften roepen ons  vanaf de omslag toe dat het Grote Feestelijke Genieten is begonnen. De recepten met exotische en incourante vleessoorten vliegen je om de oren evenals must-do visgerechten, uitheems pluimvee, hertenbouten, wild zwijn op een bedje van pruimen of zoiets en dan natuurlijk ook  prachtige dessert-ideeën.

De T.V. haalt oude kerstfilms uit de kast en in de winkels kwelen kinderkoortjes dat Christus is geboren.
De jaar-in jaar-uit grijsgedraaide liedjes met lange bibberende uithalen klinken alsof ze met een draadje uit de kinderstrotjes worden getrokken.

Er moeten nog mensen zijn die mijn antipathie delen, maar die maken helaas geen deel uit van mijn kennissenkring, familie of buurtgenoten.
Dus met een mening als de mijne ben je in zo’n omgeving niet alleen een roepende in de woestijn maar ook nog een malloot.

Hele volksstammen liggen met elkaar in de clinch deze dagen. Alleen al over de vraag wie wat bij wie en waar viert.
Maar kerst moet gevierd worden. Hoe dan ook!
Het feit dat je massaal moet eten, drinken en vrolijk zijn omdat het zo gezellig is én omdat iedereen het doet, geeft mij meer de indruk dat we een kudde schapen zijn, geleefd en geleid door onze omgeving maar ook, en misschien wel in het bijzonder, door de commercie. We denken dat we aan een soort verplichting moeten voldoen.
Kerstkaarten sturen. Kerstkaarten ontvangen.
De mailbox van de computer braakt iedere dag lieve kerstgroeten en e-cards uit  en ik en stel het erg op prijs dat ik niet vergeten word, maar wat me tegen staat is het verplichte karakter van dit alles.
De enigen die hier echt blij van worden zijn de supermarkten, de postorderbedrijven, de post, de kaartenverkopers, de parfumerieën, de warenhuizen enz. enz. enz.
De rest van de mensen, die aanvankelijk vertelden “zo’n zin” te hebben in die knusse feestdagen, spreek je na 1 januari: de onvermijdelijke kater, kilo’s zwaarder en honderden euro’s lichter en met een beetje pech ook nog een burn out. Een echte. Gevolg van dagenlang kokkerellen.

En laten dat nu de eersten zijn die je komen vertellen dat ze blij zijn dat alles achter de rug is!

Vrede op Aarde en de beste wensen.
Of is het Vreten op Aarde ?

Eerst nog even Oud en Nieuw vieren en dan gaan we met z’n allen op dieet. dieet2

 

Advertenties


Een reactie plaatsen

BILNAAD

Etentje.

Etentje bij vrienden. Altijd leuk.

Mijn vrienden hebben bedacht dat dit een mooie gelegenheid kan zijn om een kennis, weduwnaar, uit te nodigen en die aan een van onze vriendinnen te “koppelen”. De vriendin weet nog van niets. Misschien klikt het.

Volgens mijn vrienden is de man in kwestie een wat eenzame, aandacht-behoevende, zorg-zoekende oudere man en verder weten ze ook niet veel van hem.

De mystery guest is echter nog niet gearriveerd en we moeten wachten. Geeft niet. We hebben een aperitiefje waar we het mee kunnen uithouden.

Twee aperitiefjes later komt hij eindelijk aanzetten.  Een keurige meneer, ruim 65 plus en niet onaantrekkelijk.  “Sorry, sorry,  ik moest nog even naar de apotheek, lang moeten wachten, toen naar huis om te verkleden en daarna file op weg hiernaartoe.”

Ja, dat kan gebeuren.

Terwijl hij zich voorstelt en iedereen begroet houdt hij zo’n mannentasje onder z’n linkerarm geklemd, die hij, tot we aan tafel gaan onder z’n arm houdt.

De gastvrouw biedt aan de tas even weg te zetten maar de meneer weigert. Hij is diabeet en hij moet zo even prikken.

De gedekte tafel ziet er sfeervol uit. Bloemen, kaarsjes, mooi glaswerk, the works. Prachtig !

De meneer  zet zijn tasje naast het bord en schuift het zorgvuldig gearrangeerde bestek en glazen een eind opzij.

Na het voorgerecht gaat het tasje open en er komt een schriftje tevoorschijn. Dan volgt er een pen en wat attributen die er medisch uitzien. Terwijl hij opsomt waar hij, behalve de suikerziekte, zoal aan lijdt gaat het overhemd omhoog en prikt zichzelf in de harige buik. Dan nog een prikje in de vinger en de resultaten worden omstandig genoteerd in het schriftje.

Tot nu toe hebben wij, zijn tafelgenoten, het beleefd gehouden.  De man wappert met kwalen en ongemakken alsof het trofeeën zijn. We hebben met belangstelling geluisterd naar de inhoud van zijn medisch dossier, zijn verhalen over alle kwaaltjes, de opsomming van alle artsen, therapeuten, tandartsen en specialisten aangehoord en hebben bijpassende en sympathieke opmerkingen en geluidjes gemaakt. Dat wil zeggen: voor zover we de kans kregen.

Maar nu begint de irritatie toe te slaan. Onder het eten notabene. Kon dat prikken niet even op de gang gebeuren?  En gaan we het de hele avond hebben over medicijnen en ziektes?

Het hoofdgerecht is inmiddels opgediend. De gastvrouw heeft zichzelf overtroffen, alles ziet er geweldig uit en smaakt nog beter. De meneer doet een poging zijn klachtenverhaal voort te zetten maar nu zijn we in het stadium beland waarin getracht wordt hem te negeren en het over andere onderwerpen te hebben.

Ook begint een en ander op de lachspieren te werken. Is het de wijn of de situatie?  Waarschijnlijk beide.

We zijn toe aan het nagerecht en terwijl er een feestelijke creatie wordt opgediend en uitgedeeld grijpt hij zijn kans weer: “Weet je, ik heb nog iets: een fistel. Lastig hoor. In mijn bilspleet. Heel vervelend.”

“Wil je er slagroom op?” vraagt de gastvrouw in een poging hem af te leiden.

“Vreselijk gewoon, ik moet mezelf elke avond goed wassen want anders blijft er wat poep tussen zitten.”

“wil je er aardbeien bij en ook chocoladesaus?” vraagt de gastvrouw.

“Poep tussen mijn billen bedoel ik,” zegt de meneer. “Ja lekker, aardbeien graag.

“En morgen moet ik naar de specialist voor mijn apneu. Ik heb heel veel ademstilstanden per nacht. In feite lig ik de halve nacht dood in bed.”

Zucht..

Nu kunnen we ons lachen echt niet meer houden.

Lullig voor de meneer.

Jammer ook dat onze poging om onze vriendin  te koppelen  is mislukt.

Ze ziet hem niet zitten.

Nee. Trouwens wie wel ?


Een reactie plaatsen

Voorgesneden groente

Mijn tante Fientje was een vreemde eend in de familiebijt. Eigenlijk was ze een nicht van mijn vader en, zoals mijn moeder dat uitdrukte: een ouwe vrijster die als  een van de dochters van een kinderrijke familie was  “overgeschoten”. Gelukkig voor haar ouders, want die heeft ze tot hun dood thuis verzorgd en verpleegd.

Na de dood van haar ouders bleef tante Fientje alleen achter en wij kinderen kwamen er graag. Het was een fantastisch mens. Opgeruimd, hartelijk en er stond altijd wel iets lekkers klaar. Ze maakte macaroni als geen ander.

Ik heb het hier over de jaren 60. Macaroni  was sowieso al een exotisch product in die jaren, maar bij ons thuis was het op zaterdagen vaste prik. Mijn moeder kon goed koken maar de zaterdagen waren meestal de dagen dat er “gemakkelijk” werd gegeten. We waren met tien kinderen thuis dus het moest iets zijn wat lekker vulde en snel klaar was. Een flinke pan gekookte macaroni, zo’n vierkant blik lunchworst, een blik tomatenpuree. Alles door elkaar roeren. Bingo. Italiaans eten ! Soms aten we zaterdags bami. Zelfde recept. Alleen de tomatenpuree werd vervangen door  ketjap.

Bij tante Fientje smaakte het echter helemaal anders. De macaroni werd sowieso al niet tot prut gedegradeerd ze deed er ook een gefruit uitje door en érg lekker vlees.  Veel lekkerder dan thuis vonden we.  Tot de dag dat ze ons toevertrouwde dat ze bij de slager om een portie “hondenvlees” vroeg.

Maar ze had geen hond !

Ze gebruikte het voor de macaroni. Hondenvlees van de slager bestond uit restjes ham,  kontjes worst, losse stukjes en resten van vleeswaren.  Mijn familie sprak er schande van. Het werd een anekdote op verjaardagen en familiebijeenkomsten. Ha, ha, tante Fientje eet hondenvoer…!

Ik ben lange tijd Nederland uit geweest. Wie schetst mijn verbazing toen ik bij terugkeer ontdekte dat het hondenvoer van de slager inmiddels was opgewaardeerd tot macaroni-, nasi- of bamivlees. Ook de groenteman zag het gat in de markt. Verlepte kroppen e.d. werden ontdaan van lelijk blad en voorgesneden, waarna het vervolgens, nasi-, bami- of macaronipakket ging heten.. Eetbare afval en een winstmarge van 100% . Inmiddels wordt  voorgesneden groente  overal verkocht en  het is een doodnormaal artikel geworden. De grote supermarktketens hebben zelfs speciale bedrijven waar ze de groentes laten wassen, snijden en verpakken.

Voorgesneden groente is zeker 50% duurder maar  het levert tijdsbesparing op.Verse, thuis gesneden groente smaakt  lekkerder. Ik vraag me ook af hoe het zit met het vitaminebestand als gesneden groente dagenlang kwijnend in z’n plastic zakje ligt te wachten op een koper. Maar oké,  het is verdomd handig als je eens geen tijd hebt.


Een reactie plaatsen

Schuifei

Zondagochtend traditie: een eitje bij het ontbijt.
We konden er ons de hele week op verheugen.
Tien kinderen tussen de 2 en 20 jaar plus onze ouders. Twaalf man aan tafel was gewoon.

Gebakken of gekookt: die keuzemogelijkheid hadden we wel maar niemand koos voor het gekookte ei, want dat “smeerde” niet lekker. Ze kwamen altijd groen en keihard uit de pan. “Het dooiertje is mals” riep mijn moeder dan nog geruststellend, maar geen mens trapte er in. Alleen mijn moeder zelf at een gekookt eitje. Voor de rest van de familie werd het dus een gebakken ei. Met ham of spek.

Van de oudere zussen werden er wekelijks twee aangewezen om te bakken terwijl de rest van de familie aan tafel zat te wachten. Elk met zijn of haar eigen wensen:  dubbel gebakken maar met dooier intact, spiegelei met dooier intact, met of  zonder ham/spek, geen aangebrande randjes en nooit, maar dan ook nóóit meer dan twee eieren in de koekenpan, want de eiwitten moesten over de gehele bodem uitgesmeerd kunnen worden. Anders kreeg je een te klein eitje. En dat betekende ruzie… Eeuwige, eindeloze ruzies en discussies over de kwaliteit, de omvang, de kleur, de temperatuur van dat stomme ei…

gebakkenei3_gr

In de keuken werd onder hoogspanning gewerkt..
Extra voorzichtigheid was geboden bij het bakken van het eitje van Pa.  Hij wilde niet met een ei op z’n bord wachten tot iedereen eindelijk voorzien was. Dus hij was het laatst aan de beurt en had de hele koekenpan voor zich alleen.
Bovendien moest het op een speciale manier gebakken worden: eerst ham/spek, dan het ei er voorzichtig op. En groot was de frustratie als van uitgerekend dát ei, de dooier brak. En pa kwaad natuurlijk. Voor hem was de zondag dan voorlopig verpest.
We schoven ons gebakken eitje over zoveel mogelijk boterhammen.  Schuifei eten… heerlijk ! De clou zat hem erin je ei, of een deel ervan, op een besmeerde boterham te leggen, even duwen en prikken op het eiwitgedeelte (zeer belangrijk!) en als je dan dacht dat er wel wat smaak op het brood was achtergebleven, sneed je wat eiwit op de boterham. De rest van het ei werd er weer naast gelegd.

Op die manier kon je minstens vijf sneden brood beleggen en de lekkerste waren natuurlijk die twee allerlaatste boterhammen. Het moment suprême, als je eindelijk het dooiertje kon lek prikken en het lobbige eigeel over je brood kon laten uitvloeien. Dat was waar je de hele maaltijd naartoe had gewerkt.. !
Ik denk hier nog vaak aan als ik een ei kook of bak en ja.. het is nog steeds een traktatie.


Een reactie plaatsen

Appelbol in grauwsluier

Appelbollen.. Ik kan er niet omheen.
Als ik in november/december in het winkelcentrum ben moet ik altijd even kijken of er bij de HEMA of V&D appelbollen zijn.
Voor mij geen banket, speculaas en andere winterlekkernijen.  Nee,  een appelbol, dat is het gewoon helemaal.
En dan ook echt alléén bij HEMA of V&D.  Die van de Hema zijn het lekkerst. Ook al zien ze er altijd wat gekneusd uit.
V&D heeft gigantische bollen die er prachtig uitzien maar (soms) nergens naar smaken. Verkeerde appel denk ik. En dat is dan een tegenvaller. Bij duurdere zaken voegen ze er allerlei exotische dingen aan toe die er naar mijn smaak niet in horen. Amandelspijs bijvoorbeeld.. Of amandellikeur. Of kirsch. Getver…
Oké, smaken verschillen maar ik prefereer de klassieker.
Zo kan ik ook vandaag de verleiding niet weerstaan. Ze zien er erg prachtig uit bij La Place.
Aan het tafeltje tegenover mij zit een vrij gezette vrouw van middelbare leeftijd met roodachtig haar en fletsblauwe ogen.
Halverwege mijn  -bijzonder lekkere-   appelbol verschijnt er iemand bij haar tafel met een dienblad. Haar man of vriend waarschijnlijk, gezien de leeftijd
Hij zet het blad voor haar neer. Voor ieder een appelbol en chocolademelk met slagroom. Ziet er goed uit…
Het gekke is dat de vrouw niet eens reageert. Onbewogen kijkt ze toe terwijl de man de lekkernijen op tafel uitstalt. Geen “dank je” of “Ha,  lekker” . Helemaal niks.  Ze pakt een lepeltje en begint zwijgend de slagroom van haar chocolademelk af te lepelen.
De man ontdoet zich van jack en sjaal en drapeert alles over de rugleuning van een stoel.  De vrouw heeft  haar jas aangehouden en lepelt door.  Man gaat zitten, proeft van de appelbol. Vrouw doet eindelijk haar mond open: “Had je niet effe een mes mee kunnen brengen?”  De man mompelt iets terug en even gebeurt er niets. Hij zit verdorie net !  Voor de kassa had een lange rij gestaan en de bol koelt snel af. Hij roert nog eens in zijn drankje. Zij doet niets.. staart hem aan. Zuchtend staat hij op om het gewenste bestek te halen. Zwijgend overhandigt hij haar een mes. Zwijgend ploegen ze zich door hun appelbol en de chocolademelk heen.
De mijne is op en ik wilde naar huis. Met een grote vraag. Want het beeld van deze twee mensen, waar een grijze hopeloze wolk omheen lijkt te hangen, laat me niet los.
Je vraagt je af wat voor problemen deze mensen kunnen hebben. In het gunstigste geval hebben ze net een knallende ruzie achter de rug. Nou ja, dat komt dan wel weer goed, maar dan ga je niet even gezellig koffiedrinken lijkt mij…
Enfin, je komt er nooit achter, maar als je zó moet samenleven met de feestdagen in het verschiet kun je maar beter helemaal geen partner hebben denk ik dan..


Een reactie plaatsen

Kouwe Kak

Geduld.

Het is de beste groentezaak in Heemstede en ze maken hier heerlijke vruchten- en groentesalades.
Aangezien ik er op weg naar mijn werk langs kom, heb ik een soort “standing order” van collega’s om er elke vrijdagochtend een aantal op te halen.
De groenteman kent me inmiddels en de bakjes zijn meestal al voorbereid.
Ik hoef alleen maar te zeggen hoeveel ik er mee wil hebben.
Ik ben bijna aan de beurt.
Voor me staat een keurig echtpaar van middelbare leeftijd.
De groenteman vraagt waarmee hij ze van dienst kan zijn.
“Nou eh..” begint de vrouw “ “tja.. die appeltjes, zijn die lekker”?
“Fris zuur mevrouw, fris zuur” is het antwoord.
“Fris zuur ? Ja, zijn ze fris of zijn ze nou zuur “?
De groenteman snijdt zwijgend een stuk van een appel af en ze mogen proeven.
De ogen naar het plafond gericht.. langzaam kauwend.., nog een hapje… het lijkt verdorie wel of ze een dure wijn aan het keuren zijn.
“Wat vind jij, zegt mevrouw, of heb je zoiets van …”?
“Nou eh..hm… ik heb zoiets van ach.. tja .. beetje zuur toch wel..” vindt meneer.
“En die andere appels dan? Van 1,95 een kilo, wel duur hoor, maar zijn die zoeter “?
Groenteman snijdt ook daar een stukje van af. Zelfde procedure.. kauwen, slikken, naar het plafond staren, elkaar aankijken.. “En” vraagt de groenteman: “beter”? “Nou, eh… tja… beetje melig hè, vindt je ook niet” zegt man tegen vrouw.
Zuchtend richt ook ik mijn ogen naar het plafond..
Achter mij begint de rij onrustig te worden en de groenteman staat alleen in de winkel. Hij doet een poging om het echtpaar tot meer actie te manen en roept tegen niemand in het bijzonder : “mijn hulp komt ietsje later vandaag, maar ik help u zo snel mogelijk hoor “!
Het echtpaar heeft besloten de fris zure appels te kopen want die zijn toch wat voordeliger. “Geeft u er maar twee van” zegt mevrouw.
De appels gaan in een zak. Nu wil ze weten of de sinaasappels lekker zijn en ja hoor: niet te geloven.. het proeven begint weer van voren af aan.
Twee sinaasappels verder begint de groenteman rood aan te lopen en klanten achter mij houden het voor gezien en lopen de winkel uit.
Terwijl ze sabbelend en zuigend met een partje van de derde sinaasappel in de weer zijn zegt de groenteman: “ik help de mevrouw achter u even terwijl u beslist. Vindt u dat goed ?”
“Ja graag” roep ik enthousiast. “drie vruchten- en vier Italiaanse groentesalades graag”.
Oeps…
Mevrouw draait zich naar me om en zegt vinnig: “ helemaal niet, u wacht maar hoor. Wij hebben ook op onze beurt moeten wachten.. Groenteman, doe me van die eerste sinaasappels ook maar 2 stuks”.
De groenteman doet de sinaasappels bij de appels. “Nee, in een apart zakje graag”, zegt meneer, “anders gaan de appels naar sinaasappel ruiken hè” ! Hij grinnikt en kijkt om zich heen met een gezicht van “heb ik dat even mooi opgemerkt”?
Er begint iets te kriebelen in mij en ik voel me kwaad worden, ik krijg neigingen om te gaan meppen. Maar nu blijf ik staan ook.
Het echtpaar vraagt zich inmiddels af wat ze zullen gaan eten vanavond. “Andijvie, wat denk jij? Of zullen we die sperzieboontjes nemen ? Is ook wel eens lekker.. Of heb jij zoiets van …”?
“Tja” zegt meneer, “hm, ik heb zoiets van ach.. nou ja laten we dat maar doen dan. Misschien kunnen we zo’n salade nemen, maar nee, doe toch maar niet, je weet niet wat ze erin stoppen natuurlijk.. tja, of heb jij zoiets van..”? Zijn woorden blijven in de lucht hangen.
“ We nemen de sperzieboontjes” besluit mevrouw. “Doe maar een half pond. Dan halen we bij de slager een biefstukje. Of misschien is een gehaktballetje er ook wel lekker bij. Of heb jij zoiets van ach ..”?
Ik heb nu al medelijden met de slager.
Mevrouw en meneer zijn eindelijk klaar. Afrekenen dus.. pinnen ? “Nee, heb jij het gepast ? nou even kijken..” grabbel, grabbel, “nou hè , ik dacht dat ik nog een tientje had. Dan maar met een briefje van vijftig”.
“Het is nog vroeg” zegt de groenteman  “kunt u echt niet gepast betalen“? “Tja, hè, nou, nou”.  Zuchtend vindt mevrouw nog wat kleingeld en vist nog een euro uit haar jaszak.
Ze betalen en lopen langs de rij naar buiten. Echter niet zonder mij nog even een triomfantelijke blik te hebben toegeworpen.