dollytill

Verleden en heden


1 reactie

Dikke Mercedes

Image

We moeten nog wachten tot na 5 december om de zwartepieten hysterie te laten wegebben en dan moet er een ander onderwerp worden gevonden waar we diep-analyserende, pseudowetenschappelijke prietpraat over kunnen verkondigen.

Ook de media zullen niet achterblijven. Pauw en Witteman gaan weer keuvelen met deskundigen en De Wereld draait Door zal ook wel een blik wetenschappers willen openen. Tenslotte moeten we ergens over kunnen zeuren. In ons binnenland gebeuren genoeg ernstige zaken die onze volle aandacht behoeven. Wat er verder in de wereld speelt is niet belangrijk genoeg om je over op te winden.

Volgens sommige mensen.

Het volgende prangende onderwerp in onze eigen soapserie heet ” Nederland op z’n smalst” en het gaat over de verkopers van de Daklozenkrant.

Vanaf ongeveer half november zie je ze  weer: mensen die bij supermarkten en in winkelcentra staan en de Daklozenkrant proberen te verkopen. Ik weet niet hoe het er in andere steden aan toe gaat maar hier, en ik zeg niet waar, worden ze genegeerd. Staat er zo’n man of vrouw te kleumen, gewikkeld in sjaals en doeken en in een veel te dun winterjack en we lopen ze fluitend voorbij met onze volgeladen kar.  Ze zijn onzichtbaar. We zijn plotseling blind. En doof.  Er staat er hier een  die altijd vrolijk goedemorgen/middag roept, een hardnekkige optimist, en die wordt niet gehoord. Stel je voor.. zo eng. En dan zo’n buitenlander. Altijd handig als je ze niet verstaat.

Kortgeleden was ik even in het centrum van de stad. Bij V&D op de hoek staat zo’n vrouw van zeker 60 plus met haar pakje kranten. Ze ziet blauw van de kou. Wiebelend van het ene been op het andere, haar voeten steken in sandalen. Haar  voeten en enkels zijn opgezwollen en blauw wat duidelijk te zien is door haar pluizige pantykousjes. De wind is gemeen koud en het miezert ook nog. Wie weet hoe lang ze daar al staat. Geen hond die haar opmerkt. Of wil zien..

Ik hoef geen krant maar een Euro kan er altijd wel af. De gebreide handschoenen die ze draagt zijn transparant van ouderdom en slijtage.  Zo krijg je nooit warme handen natuurlijk.

Een paar uur later kom ik weer langs.  Staat ze er nóg !  Op dezelfde hoek. Vlak tegenover haar plek is een M&S winkel waar rekken buiten staan met truien en vesten. Twee vrouwen staan er in te graaien. Ik hoor de een tegen de ander zeggen: “pas op je tas hoor, kijk eens achter je.”  Ze knikt richting Daklozenkrant-dame.

Ik kan mijn mond niet houden natuurlijk en vraag of ze vaak bestolen zijn door Daklozenkrantverkopers? “Nou,” zegt de jongste, “zal ik  es wat vertellen: straks komt  er een dikke Mercedes en die haalt al die lui op. Het is een Maffia. Heb ik met eigen oren gehoord hoor. Echt !”

Aha.. weer wat geleerd. Voortaan toch eens op alle dikke Mercedessen letten. Die zitten vast vol met geld-tellende daklozen.

Voorlopig geef ik de vrouw demonstratief nog maar wat geld.

Hopelijk om een paar warme handschoenen te kunnen kopen.

Het commentaar van de dames op de achtergrond kan ik  niet verstaan.


Een reactie plaatsen

Belangstelling

Er zijn mensen die graag over zichzelf praten.  Daar is niets mis mee. Maar een lang verhaal over steeds weer hetzelfde onderwerp of onbenullige gebeurtenis, gaat op  een gegeven moment de toehoorder vervelen.

Luisteren doen ze niet. Ze houden een monoloog. En  elk nieuw onderwerp wordt terstond op henzelf geprojecteerd.  “Jantje is met zijn fiets gevallen” (ik noem maar wat).  Er wordt dan niet gevraagd hoe het met Jantje is afgelopen, nee, je mag blij zijn dat je die ene zin hebt mogen afmaken want  er wordt meteen gereageerd met een verhaal over hoe erg zij ooit met hun fiets zijn gevallen. Doodvermoeiend vind ik dat.. en zo frustrerend.

Ik heb het nu over een hoogbejaarde kennis en ja, haar wereld wordt alsmaar kleiner.

Wat echter niets met leeftijd te maken heeft en me de laatste tijd veel opvalt op verjaardagen, bij vrienden en familie, op TV en de radio : iedereen práát maar door.  Niemand laat de ander uitpraten. Iedereen valt iedereen in de rede. Alles kwaakt en schreeuwt door elkaar heen.

En niemand luistert. En van die mensen is er geen een  hoogbejaard of dement.

Ik bedoel maar..

We luisteren allemaal vol belangstelling naar ons zelf.

En dan heb ik het nog niet gehad over brieven of e-mails.  Die worden niet meer gelezen. Of half gelezen.  Of  slecht geïnterpreteerd.  De meesten komen niet verder dan de eerste regel en dus  probeer ik  e-mails te  beperken tot eenregelige boodschappen.

En dan  nóg krijg je vaak antwoorden waarvan je denkt : “ Hè ? dat had ik toch helemaal niet geschreven’’ ?   Weken geleden stuur ik een korte mail met een vrij belangrijke boodschap aan een goede vriendin.

Als antwoord krijg ik een verhaal over de parkieten in de tuin van haar dochter en de  postzegelverzameling van haar moeder. Maar een reactie op mijn  berichtje? Ho maar.

Heeft ze  de inhoud van het bericht nou wel of niet gelezen vraag ik me af.  Geen idee.

Waar komt dit ineens vandaan ?