dollytill

Verleden en heden


Een reactie plaatsen

kerst blues

Sinterklaas is alweer vergeten. Nu de Kerst nog.
Ik kan maar geen verklaring vinden voor het feit dat ik deze feesten zo hartgrondig haat, maar dat doe ik dus. En niemand begrijpt het natuurlijk.

“Maar het is zo gezellig” roept 80 procent van de mensen die je spreekt, waarna je een uitgebreid verhaal krijgt over wat er gegeten gaat worden en hoe ze dat allemaal gaan aanpakken. “Ja, je moet wel hè” neuzelt de overige 20%. Van wie moet dat dan? vraag ik me af.
De tijdschriften roepen ons  vanaf de omslag toe dat het Grote Feestelijke Genieten is begonnen. De recepten met exotische en incourante vleessoorten vliegen je om de oren evenals must-do visgerechten, uitheems pluimvee, hertenbouten, wild zwijn op een bedje van pruimen of zoiets en dan natuurlijk ook  prachtige dessert-ideeën.

De T.V. haalt oude kerstfilms uit de kast en in de winkels kwelen kinderkoortjes dat Christus is geboren.
De jaar-in jaar-uit grijsgedraaide liedjes met lange bibberende uithalen klinken alsof ze met een draadje uit de kinderstrotjes worden getrokken.

Er moeten nog mensen zijn die mijn antipathie delen, maar die maken helaas geen deel uit van mijn kennissenkring, familie of buurtgenoten.
Dus met een mening als de mijne ben je in zo’n omgeving niet alleen een roepende in de woestijn maar ook nog een malloot.

Hele volksstammen liggen met elkaar in de clinch deze dagen. Alleen al over de vraag wie wat bij wie en waar viert.
Maar kerst moet gevierd worden. Hoe dan ook!
Het feit dat je massaal moet eten, drinken en vrolijk zijn omdat het zo gezellig is én omdat iedereen het doet, geeft mij meer de indruk dat we een kudde schapen zijn, geleefd en geleid door onze omgeving maar ook, en misschien wel in het bijzonder, door de commercie. We denken dat we aan een soort verplichting moeten voldoen.
Kerstkaarten sturen. Kerstkaarten ontvangen.
De mailbox van de computer braakt iedere dag lieve kerstgroeten en e-cards uit  en ik en stel het erg op prijs dat ik niet vergeten word, maar wat me tegen staat is het verplichte karakter van dit alles.
De enigen die hier echt blij van worden zijn de supermarkten, de postorderbedrijven, de post, de kaartenverkopers, de parfumerieën, de warenhuizen enz. enz. enz.
De rest van de mensen, die aanvankelijk vertelden “zo’n zin” te hebben in die knusse feestdagen, spreek je na 1 januari: de onvermijdelijke kater, kilo’s zwaarder en honderden euro’s lichter en met een beetje pech ook nog een burn out. Een echte. Gevolg van dagenlang kokkerellen.

En laten dat nu de eersten zijn die je komen vertellen dat ze blij zijn dat alles achter de rug is!

Vrede op Aarde en de beste wensen.
Of is het Vreten op Aarde ?

Eerst nog even Oud en Nieuw vieren en dan gaan we met z’n allen op dieet. dieet2

 


Een reactie plaatsen

Voorgesneden groente

Mijn tante Fientje was een vreemde eend in de familiebijt. Eigenlijk was ze een nicht van mijn vader en, zoals mijn moeder dat uitdrukte: een ouwe vrijster die als  een van de dochters van een kinderrijke familie was  “overgeschoten”. Gelukkig voor haar ouders, want die heeft ze tot hun dood thuis verzorgd en verpleegd.

Na de dood van haar ouders bleef tante Fientje alleen achter en wij kinderen kwamen er graag. Het was een fantastisch mens. Opgeruimd, hartelijk en er stond altijd wel iets lekkers klaar. Ze maakte macaroni als geen ander.

Ik heb het hier over de jaren 60. Macaroni  was sowieso al een exotisch product in die jaren, maar bij ons thuis was het op zaterdagen vaste prik. Mijn moeder kon goed koken maar de zaterdagen waren meestal de dagen dat er “gemakkelijk” werd gegeten. We waren met tien kinderen thuis dus het moest iets zijn wat lekker vulde en snel klaar was. Een flinke pan gekookte macaroni, zo’n vierkant blik lunchworst, een blik tomatenpuree. Alles door elkaar roeren. Bingo. Italiaans eten ! Soms aten we zaterdags bami. Zelfde recept. Alleen de tomatenpuree werd vervangen door  ketjap.

Bij tante Fientje smaakte het echter helemaal anders. De macaroni werd sowieso al niet tot prut gedegradeerd ze deed er ook een gefruit uitje door en érg lekker vlees.  Veel lekkerder dan thuis vonden we.  Tot de dag dat ze ons toevertrouwde dat ze bij de slager om een portie “hondenvlees” vroeg.

Maar ze had geen hond !

Ze gebruikte het voor de macaroni. Hondenvlees van de slager bestond uit restjes ham,  kontjes worst, losse stukjes en resten van vleeswaren.  Mijn familie sprak er schande van. Het werd een anekdote op verjaardagen en familiebijeenkomsten. Ha, ha, tante Fientje eet hondenvoer…!

Ik ben lange tijd Nederland uit geweest. Wie schetst mijn verbazing toen ik bij terugkeer ontdekte dat het hondenvoer van de slager inmiddels was opgewaardeerd tot macaroni-, nasi- of bamivlees. Ook de groenteman zag het gat in de markt. Verlepte kroppen e.d. werden ontdaan van lelijk blad en voorgesneden, waarna het vervolgens, nasi-, bami- of macaronipakket ging heten.. Eetbare afval en een winstmarge van 100% . Inmiddels wordt  voorgesneden groente  overal verkocht en  het is een doodnormaal artikel geworden. De grote supermarktketens hebben zelfs speciale bedrijven waar ze de groentes laten wassen, snijden en verpakken.

Voorgesneden groente is zeker 50% duurder maar  het levert tijdsbesparing op.Verse, thuis gesneden groente smaakt  lekkerder. Ik vraag me ook af hoe het zit met het vitaminebestand als gesneden groente dagenlang kwijnend in z’n plastic zakje ligt te wachten op een koper. Maar oké,  het is verdomd handig als je eens geen tijd hebt.