dollytill

Verleden en heden


Een reactie plaatsen

BUS SEVENTY-THREE

Het is rond half elf in de avond, het waait hard en het regent. De lantaarnpalen op het verlaten parkeerterrein bewegen een beetje door de harde wind en het licht schijnt troebel door de regendruppels heen. Kortom een avond om snel naar huis te rennen. Ik ben net uit de trein gestapt.2014-10-24 21.47.24 In de omgeving van dit stationnetje is helemaal niets. Nada. Als je hier niet bekend bent kom je, zeker in het donker, nergens terecht. Er loopt een tweebaansweg langs het station maar als je die al zou willen oversteken eindig je in het struikgewas of in een greppel dus je moet via het fietspad een willekeurige richting uitlopen om uiteindelijk ergens te kunnen oversteken naar een woonwijk. Aanwijzingen voor de willekeurige bezoeker/toerist zijn er niet. Mijn auto staat eenzaam op het parkeerterrein en pas nadat ik gestart heb bedenk ik dat ik ben vergeten uit te checken. Motor uit. Terug naar de stempelautomaat.

Bus 73

Ineens zie ik iemand uit het donker opdoemen. Een man. Een grote tas in de ene hand en met de andere houdt hij een plastic zakje tegen zijn borst geklemd. Het is even schrikken.. dat wel. Hij stamelt iets maar ik versta er geen woord van. Dan komt het eruit: “bus seventy three ?” Hè? Bus 73? Er kómt hier helemaal geen bus. Maar er is wél een bushalte. Met een groot bord waarop aankomst- en vertrektijden staan vermeld.

De gemeente, of  de vervoersmaatschappij, heeft deze mensvriendelijke beslissing ooit genomen in een vlaag van verstandsverbijstering, veroorzaakt door blind enthousiasme over het feit dat er een nieuw “station” gebouwd werd, notabene op 2 km afstand van het vorige. Maar dat was “verouderd” en nu staat er een constructie die iets weg heeft van een kegelbaan, maar dan zonder de buitenmuren. Kortom een tochtige goot die weinig bescherming biedt tegen wind en regen.

En daar sta je dan: in the middle of nowhere bij Emmens trots: “Het Nieuwe Station Van Zuid”, op een lege parkeerplaats, in het donker en met een wildvreemde man. Zijn wanhoop, vermoeidheid en argwaan zijn bijna tastbaar. Ik kan zijn gezicht amper zien.

Op de vraag of hij Engels spreekt krijg ik alleen maar “ bus seventy-three” als antwoord. Ik doe nog een paar pogingen maar hij spreekt geen enkele, voor mij herkenbare taal. Uiteindelijk komt er een antwoord: “no English. Arabic.” Nee, Arabisch versta ik niet. Dit wordt moeilijk. 2014-10-24 21.50.59 (2) Samen lopen we naar die ene bushalte. Vaag herinner ik me nu ooit in een jubelend propaganda-artikel te hebben gelezen dat dit nieuwe station over een zogenaamde belbus-halte beschikt. Dus in plaats van een treintaxi krijg je nu een hele bus. Dan is dit die belbus-halte zeker?  Er staat nergens een telefoonnummer.

Volgende poging: “do you have an address? Where are you going?” Nu komt er een verfrommeld papiertje uit de plastic zak én een uitgeprinte reisplanner van de N.S. Hij moet in Emmen Zuid uitstappen en dan de reis vervolgen met bus 73. Hij strijkt het verfrommelde papiertje glad en laat me de tekst zien. Daar moet hij heen. De tekst is in Arabische letters. Dat schiet niet op. Hij leest voor wat er op staat :  Musselkanaal. Aha! Dit is Emmen Zuid. Musselkanaal ligt zo’n 30 km verderop in Groningen. Hij staat bij het verkeerde station.

Ik laat hem in de auto stappen. Hij zit naast me met zijn hele hebben en houden op schoot, het plastic zakje tegen zijn borst geklemd. De wanhoop hangt als een donkere wolk om hem heen. En misschien ook angst? Ik rij met hem naar het station in het Centrum en ja hoor, daar hebben we een busstation waar ook bus 73 een vertrekplaats heeft.

Hij haalt hoorbaar opgelucht adem als ik aanwijs waar hij moet zijn, stapt uit, maakt minstens tien buigingen en ik zie hem naar de aangewezen plek lopen.

Onderweg naar huis zit ik me op te winden. Ik stel me voor hoe het moet zijn als je in een vreemd land, waar je niemand verstaat en niets begrijpt in een trein wordt gezet zonder te weten waar je heen gaat. Ik weet niet waar hij op de trein is gestapt of gezet, maar aangezien hij een treinkaartje en een uitgeprinte reisplanner had, moet hij door een Nederlandse organisatie zijn geholpen. Dus waarom geef je zo’n man niet een duidelijk, in het Nederlands geschreven briefje mee waarmee hij uit de voeten kan. Waarin staat hoe hij heet, waar hij naartoe moet en dat hij de taal niet spreekt. Zeker in deze tijd. Een buitenlander wordt al gauw voor terrorist aangezien.

En hoe lang heeft hij hier al op de bus staan wachten? Heeft hij andere mensen proberen te benaderen? Zijn die gillend weggevlucht? Emmen is geen metropool. Maar er zijn wel twee stations en dat staat vrij duidelijk aangegeven op de N.S. website.

De betreffende hulporganisatie zou misschien even verder moeten kijken op welk station zo iemand moet uitstappen om de gewenste bus te kunnen pakken, zeker als de persoon naar het een of andere godvergeten gat wordt gestuurd. Thuis heb ik het voor de zekerheid nog even nagekeken. Er is een Asielzoekers Centrum in Musselkanaal en bus 73 stopt daar.

Gelukkig..


Een reactie plaatsen

Kouwe Kak

Geduld.

Het is de beste groentezaak in Heemstede en ze maken hier heerlijke vruchten- en groentesalades.
Aangezien ik er op weg naar mijn werk langs kom, heb ik een soort “standing order” van collega’s om er elke vrijdagochtend een aantal op te halen.
De groenteman kent me inmiddels en de bakjes zijn meestal al voorbereid.
Ik hoef alleen maar te zeggen hoeveel ik er mee wil hebben.
Ik ben bijna aan de beurt.
Voor me staat een keurig echtpaar van middelbare leeftijd.
De groenteman vraagt waarmee hij ze van dienst kan zijn.
“Nou eh..” begint de vrouw “ “tja.. die appeltjes, zijn die lekker”?
“Fris zuur mevrouw, fris zuur” is het antwoord.
“Fris zuur ? Ja, zijn ze fris of zijn ze nou zuur “?
De groenteman snijdt zwijgend een stuk van een appel af en ze mogen proeven.
De ogen naar het plafond gericht.. langzaam kauwend.., nog een hapje… het lijkt verdorie wel of ze een dure wijn aan het keuren zijn.
“Wat vind jij, zegt mevrouw, of heb je zoiets van …”?
“Nou eh..hm… ik heb zoiets van ach.. tja .. beetje zuur toch wel..” vindt meneer.
“En die andere appels dan? Van 1,95 een kilo, wel duur hoor, maar zijn die zoeter “?
Groenteman snijdt ook daar een stukje van af. Zelfde procedure.. kauwen, slikken, naar het plafond staren, elkaar aankijken.. “En” vraagt de groenteman: “beter”? “Nou, eh… tja… beetje melig hè, vindt je ook niet” zegt man tegen vrouw.
Zuchtend richt ook ik mijn ogen naar het plafond..
Achter mij begint de rij onrustig te worden en de groenteman staat alleen in de winkel. Hij doet een poging om het echtpaar tot meer actie te manen en roept tegen niemand in het bijzonder : “mijn hulp komt ietsje later vandaag, maar ik help u zo snel mogelijk hoor “!
Het echtpaar heeft besloten de fris zure appels te kopen want die zijn toch wat voordeliger. “Geeft u er maar twee van” zegt mevrouw.
De appels gaan in een zak. Nu wil ze weten of de sinaasappels lekker zijn en ja hoor: niet te geloven.. het proeven begint weer van voren af aan.
Twee sinaasappels verder begint de groenteman rood aan te lopen en klanten achter mij houden het voor gezien en lopen de winkel uit.
Terwijl ze sabbelend en zuigend met een partje van de derde sinaasappel in de weer zijn zegt de groenteman: “ik help de mevrouw achter u even terwijl u beslist. Vindt u dat goed ?”
“Ja graag” roep ik enthousiast. “drie vruchten- en vier Italiaanse groentesalades graag”.
Oeps…
Mevrouw draait zich naar me om en zegt vinnig: “ helemaal niet, u wacht maar hoor. Wij hebben ook op onze beurt moeten wachten.. Groenteman, doe me van die eerste sinaasappels ook maar 2 stuks”.
De groenteman doet de sinaasappels bij de appels. “Nee, in een apart zakje graag”, zegt meneer, “anders gaan de appels naar sinaasappel ruiken hè” ! Hij grinnikt en kijkt om zich heen met een gezicht van “heb ik dat even mooi opgemerkt”?
Er begint iets te kriebelen in mij en ik voel me kwaad worden, ik krijg neigingen om te gaan meppen. Maar nu blijf ik staan ook.
Het echtpaar vraagt zich inmiddels af wat ze zullen gaan eten vanavond. “Andijvie, wat denk jij? Of zullen we die sperzieboontjes nemen ? Is ook wel eens lekker.. Of heb jij zoiets van …”?
“Tja” zegt meneer, “hm, ik heb zoiets van ach.. nou ja laten we dat maar doen dan. Misschien kunnen we zo’n salade nemen, maar nee, doe toch maar niet, je weet niet wat ze erin stoppen natuurlijk.. tja, of heb jij zoiets van..”? Zijn woorden blijven in de lucht hangen.
“ We nemen de sperzieboontjes” besluit mevrouw. “Doe maar een half pond. Dan halen we bij de slager een biefstukje. Of misschien is een gehaktballetje er ook wel lekker bij. Of heb jij zoiets van ach ..”?
Ik heb nu al medelijden met de slager.
Mevrouw en meneer zijn eindelijk klaar. Afrekenen dus.. pinnen ? “Nee, heb jij het gepast ? nou even kijken..” grabbel, grabbel, “nou hè , ik dacht dat ik nog een tientje had. Dan maar met een briefje van vijftig”.
“Het is nog vroeg” zegt de groenteman  “kunt u echt niet gepast betalen“? “Tja, hè, nou, nou”.  Zuchtend vindt mevrouw nog wat kleingeld en vist nog een euro uit haar jaszak.
Ze betalen en lopen langs de rij naar buiten. Echter niet zonder mij nog even een triomfantelijke blik te hebben toegeworpen.